Direkt söylediği bir şey resmen beynime girdi. O an durdum. Aynı konuya artık eski yerden bakamıyorum.

Seans içinde ağlamaya başladım ve duramam sandım. Ama gerçekten sakinleştim. İlk kez o kadar yoğunken toparlayabildim.

Çok samimi ama boş değil. Bir şey söylüyor ve içi dolu. Kendimi ilk kez gerçekten anlaşılmış hissettim.

Nişanlımdan ayrıldıktan sonra tamamen dağıldım sanıyordum. Ama aslında neden bu kadar zorlandığımı ilk kez net gördüm.

Bakış açım değişti. Sürekli aynı şeyleri yaşayıp durduğumu fark ettim. Bu benim için baya sarsıcıydı.

Bir cümle kurdu ve günlerdir kafamda dönen şey yerine oturdu. Bu kadar basit olmasına sinir oldum açıkçası.

Ses tonu çok rahatlatıcı. Ama asıl olay ne söylediği. İnsan bir anda kendine dönüyor.

Ne yapacağımı bilmiyordum. Konuşma ilerledikçe netleşmeye başladım. Kafam ilk kez bu kadar açık.

Kendime bu kadar yüklenmemin farkında değildim. Biraz geri çekilip bakmayı öğrendim.

Bir şeyi öyle bir yerden söyledi ki, uzun zamandır kaçtığım şeyle yüzleştim. Kolay değildi ama iyi geldi.

Konuşurken kendimi savunmam gerekmedi. Bu benim için yeni bir deneyimdi.

Bu süreç bana sadece şu anı değil, bundan sonra ne yapacağımı da düşündürdü. Boşa değildi.